Eerlijk zullen we alles delen – of toch maar niet?

De afgelopen dagen heb ik veel meegekregen van de hele vluchtelingen crisis. In Belgrado nam ik deel aan het Transeuropa festival georganiseerd door European alternatives, waar een grote nadruk lag op het huidige immigratie systeem van Europa. Met zo’n beetje elk persoon waar ik mee rijd of die ik ontmoet heb ik het erover. Iedereen heeft een andere mening erover, maar niemand weet een oplossing.

De vrijwilliger van het rode kruis die me oppikte bij de grens van Kroatië en Serbia is wel bereid medische hulp te verlenen, maar vertelde ook dat hij ‘die vluchtelingen’ liever niet in zijn land wil hebben. ‘In Kroatië krijgen ze gratis transport, eten en drinken. Maar die mensen hebben geld hor, onze eigen mensen hebben minder’.

Maar het gaat toch niet om het geld, schoot er door me heen.. het gaat er toch om waar die mensen doorheen zijn gegaan. Ze zijn de oorlog ontvlucht, hebben duizenden kilometers gelopen om Kroatië te bereiken. Hebben familieleden en vrienden verloren en mensen om zich heen zien verdrinken.

Een ander vertelde me over een familie die hij had ontmoet. Een stel, de vrouw zwanger en hun ouders. Alle vier hadden ze de toch overleeft, maar eerst moesten ze wel uren – dagen – weken lopen. Eerst weg uit de oorlog, vervolgens de boot op. De boot was gezonken en de meeste van hun medepassagiers meegetrokken door de golven. Vervolgens bereikten ze de kust en moesten ze door de bossen, stiekem, ‘s nachts hun weg vervolgen. Achtervolgt door politie, mensen die ze hier niet willen hebben en verder.. tot ze uiteindelijk Zuid-Europa bereikten. Het is een wonder dat ze nog bij elkaar zijn. Ziek van het buiten slapen, voeten verzwolgen van het vele lopen..

Die mensen gun je toch op z’n minst een gratis bus naar de grens.

Maar de andere kant snap ik ook wel. In Kroatië is het minimumloon zo’n drie tot vierhonderd euro per maand. Veel mensen hebben geen werk. In Servië is het niet bepaald veel beter. Hoe kan je mensen helpen als ze zelf zo weinig hebt?

Zelfs in Nederland klagen we dat we anderen niet kunnen helpen. Ook al hebben wij het toch duizend maal beter dan die mensen hier in de Balkans. We willen ‘ze’ liever ook niet hebben.

Maar waar komt die intolerantie vandaan? Sinds wanneer gunnen we een ander mens niet hetzelfde als wij ook hebben? Waarom heeft iemand anders minder recht op iets dan dat wij hebben?

Hebben wij hier nou zo ‘voor gewerkt’? Is het ‘hun eigen schuld’ dat de regering corrupt is, dat er oorlog is, of eigenlijk.. dat ze geboren zijn in een ander land? De rechten, privileges en voordelen die je hebt als persoon zijn geheel gebaseerd op waar je geboren bent, tot welke etnische groep je behoort of welke religie je aanhangt.

En nee, dat is niet eerlijk. De wereld is niet eerlijk.

Is het dan niet onze taak om die oneerlijkheid weg te werken? Het verschil tussen kansen en mogelijkheden, tussen rijkdom en armoede, tussen de ene en andere persoon te verkleinen? Want in wezen zijn we allemaal hetzelfde. We zijn allemaal mens. Hebben allemaal angsten, verlangens, hoop en geloof. Wat die angsten dan ook zijn, wat je geloof ook is.. in wezen zijn we één. Een mensheid.

Maar een streven naar gelijkheid levert een bepaald nadeel op. De mensen die het goed hebben in deze wereld, en als je globaal naar de wereld kijkt dan hebben wij West-Europeanen het ontiegelijk bijzonder belachelijk goed. We kunnen vrijwel overal zonder problemen heen reizen, hebben kansen en mogelijkheden waar mensen over de gehele wereld jaloers op zijn – alleen vanwege het luttele feit dat wij hier geboren zijn en zij niet. Die mensen – wij dus – zullen wellicht wat in moeten leveren. Want waar wij een overschot hebben aan rijkdom en mogelijkheden, hebben anderen een tekort. En dan kan je gaan zeuren dat onze economie echt niet zo goed is en blabla, maar kijk eens naar heel Europa, en dan naar de hele wereld. Zet het in perspectief.

Het gaat ook niet alleen om de economie. Het gaat om veiligheid, de mogelijkheid tot scholing, de beschikbaarheid van ziekenhuizen en goed opgeleid personeel. Geen oorlog. Een paspoort met ontiegelijk veel mogelijkheden.

We kunnen niet in ons kasteel blijven leven. Het kasteel ziet er van de binnenkant prachtig uit, maar van buiten is het een fort. Lijken spoelen aan, mensen kloppen op de deur.

Gaan we eerlijk alles delen, of houden we krampachtig vast aan de door ons toegeëigende rijkdom? Want net als in de middeleeuwen, verwerft ook dit kasteel zijn rijkdom door de exploitatie van anderen. Wat de mensen in het kasteel beslissen en doen heeft effect op de gehele wereld. We zijn geen eiland. Globalisering heeft ertoe geleid dat alles wat je doet in een ander land voor een bepaald gevolg kan zorgen.

Een oplossing voor de oorlog in Syrië is er niet. De mensen die vluchten zijn niet zoveel anders als jij en ik en proberen er het beste van te maken. Laten we helpen waar we kunnen. Elkaar proberen te begrijpen. Grenzen te overbruggen.

#refugeeswelcome

Comments

comments

Leave a Reply

Deel mijn laaste blogpost - commentluv!