De Dark Cave die je dood laat voelen

dark cave phong nha

‘It feels like dead’ zegt een van mijn huidige tijdelijke reisgenoten

Ehh wat?

‘yeh, its so dark.. the only thing you see is a little bit of light, at the end of this cave. Which kind of looks like a tunnel.’

Hmm.

‘And then the water. We are floating in our lifejackets and it’s dark, not even fish are living here..’

Ik snap wat hij bedoelt. We bevinden ons in de Dark Cave en deze grot – ronddobberend in het water met de lichten uit – geeft inderdaad het gevoel dat ik dood ben. Ik vind het niet zo leuk om dood te zijn. Een beetje angstig kijk ik om me heen naar het water. Geen beweging.

De modder van daarnet was een beter verhaal. Met Kajaks gingen we samen met onze gids het water in richting de grot. Vanaf daar was het reddingsvesten uit en lopen. Alleen in zwemkleding zonder slippers, telefoons of wat dan ook want ‘de rest raak je toch kwijt’. Ik ben blij dat ik mijn camera niet mee heb genomen. We lopen door kleine gangetjes, prachtig grote stalagmieten en stalactieten overal om ons heen. De grond veranderd langzaam in modder en de modder wordt langzaamaan steeds dieper. Ik glij uit, mijn armen onder de modder. Mijn reisgenootjes en de gids lachen. Quasi beledigd gooi ik een pets modder naar ze toe. Dat had ik niet hoeven doen, want even later komen we uit bij een soort ‘glijbaan’ van modder.

You go there, I wait here’ zegt onze gids. He wat? We moeten van de glijbaan af. Eén voor één slijden we lachend de modder in. Een heerlijk gevoel. We zitten bedolven onder de modder, gierend en gillend krijg ik ook nog eens een klodder in m’n gezicht. Ik probeer te gooien, maar krijg mijn arm nauwelijks omhoog.

‘Lights off’  roept onze gids.. Maar dan…? Ach ja, het is nou eenmaal de Dark Cave. Braaf doe ik met glibberige handen mijn hoofdlamp uit en mijn reisgenoten doen hetzelfde. Pikkedonker is het. Ik geloof niet dat ik ooit in zo’n donkere plek ben geweest. Met mijn ogen wijd open zie ik nog niets. Ik besluit me over te geven aan de modder en blijf een paar minuten lang op mijn rug liggen, van top tot teen ondergedompeld in de modder. Bijzonder. De gids begint met het maken van spookgeluiden en van mij mag inmiddels het licht wel weer aan. Gelukkig vind de gids dat ook en beginnen we aan de terugweg.

Glibberend en glijdend vinden we door de smalle gangetjes onze weg terug naar het midden van de grot, waar we het meer in kunnen duiken om alle modder van ons af te spoelen. Ook hier mogen we onze hoofdlamp weer uitzetten om te staren naar de duisternis.

Die avond vind ik nog steeds stukken opgedroogde modder in mijn haar en oren. Het was een bijzondere ervaring. Heerlijk spelen met modder en mezelf er geheel in onderdompelen. Stil worden van de complete duisternis en ronddobberen in het doodse water. Foto’s heb ik niet, dus je moet er zelf heen gaan om hetzelfde te kunnen ervaren. Je kan de grot vinden in Phong Nha, een vrij onbekend – maar voor mij het mooiste plekje – van Vietnam.

Comments

comments

7 Responses

  1. wat een avontuur zeg!

  2. Wow, wat een bijzondere ervaring! Wij hadden ook heel graag naar Phong Nha gewild toen we in Vietnam waren. Helaas regende het al dagen enorm hard in dat gebied waardoor we besloten om het over te slaan. Goede reden om terug te gaan :D.
    Kimber heeft onlangs geplaatst…New York: Eet tipsMy Profile

  3. Oh dit lijkt me echt doodeng! Ik ben al niet zo’n held in het donker, maar dan ook nog door/in de modder, haha nee dat is echt niets voor mij.

  4. ohh ik vind dat zo eng die grotten! Ik kreeg een keer uitslag en moest toen terug en die gids wou in eerste instantie niet met me mee, echt stom! uiteindelijk heeft ie dat wel gedaan…

Leave a Reply to Linda Cancel reply

Deel mijn laaste blogpost - commentluv!