Visas of Hell

visas

Wij als Europeanen hebben ongelofelijk veel geluk met ons paspoort. En dat geluk besef je eigenlijk pas als je na een hele reeks visa-vrije landen opeens niet zomaar voor niks de grens over kan.

Oke oke. Ik moest een E-visa hebben voor Turkije. Formuliertje invullen, geld overmaken, email gekregen en klaar. Je kan het bijna geen echt visum noemen. Niet vergeleken met de landen waar je als EU burger na Turkije in komt.

Georgie en Armenia zijn nog even heel fijn. Georgie geeft je zelfs een visum van een heel jaar, huppa, binnen twee seconden staat dat stempel in je paspoort. Welkom in Georgie, voor de komende 360 dagen.

Vanaf daar gaat het bergafwaarts. Tbilisi en Yerevan zitten vol met reiziger zich in deze hoofdsteden verzameld hebben om de juiste documenten te regelen voor de komende landen. Iedereen wil naar het oosten. Naar Iran, alle -stan landen, op weg naar China en India of zelfs Japan. Maar hoe kom je daar dan?

Eerst het visum voor Iran. Tegenwoordig kan je daar – als je erheen vliegt – een visum on arrival krijgen. Wow. Laat de toeristen maar komen! Helaas voor alle fietsers, lifters en caravan bestuurders is het voor de grens een ander verhaal. Wil je er over land heen, dan moet je toch echt eerst een referentie nummer hebben. Uitzoeken waar je dat kan krijgen (ik raad Caravanistan aan, die met zijn 29 euro het goedkoopst is!), tien werkdagen wachten, dan nog een paar keer naar de ambassade toe.. die maar liefst vier dagen per week geopend is – en alleen in de ochtend. Pasfoto’s laten maken met een hoofddoek om. Maar ik moet het ze meegeven, een week nadat ik alle formulieren had ingeleverd (met dat gewilde referentienummer!) kreeg ik mijn visa. Hoera!! Ik mag naar Iran!

Maar dan? Waar gaat de over land reizende avonturier heen na dit prachtige land?

Pakistan is onmogelijk. Het visum is niet aan te vragen buiten je eigen paspoort land. Afghanistan dan? Naast dat het visa erg lastig te krijgen is, is het niet bepaald het land waar je op dit moment heen wilt. Al heb ik wel al een avonturier ontmoet die het erop gaat wagen.

Turkmenistan is een andere optie, maar het visum schijnt nog lastiger te verkrijgen dan Noord-Korea. Een transit is wel mogelijk, maximaal voor 7 dagen, hup erdoor heen. Speedliften of met een auto. Moet je wel eerst het visum hebben voor het volgende land erna – Uzbekistan. Dat is ook niet bepaald een pretje. Eerst een LOI (letter of invitation) regelen, het visum heeft ‘fixed dates’ (ook zoiets leuks. Welke zelf respecterende lifter weet er nou precies wanneer die in het volgende land aan gaat komen? ;)) en kost ook nog een hoop $$. Heb je je Uzbekistaanse visum, dan heb je ook nog eens 50% kans dat die van Turkmenistan gewoon geweigerd wordt. Voor onduidelijke redenen (de ambassadeur was met z’n verkeerde been uit bed gestapt ofzo).

Dus gaat vrijwel iedereen voor de back-up optie: Azerbaijan. Het is gewoon mijn eerste optie, want dat andere heb ik bij voorbaat al opgegeven. Via Azerbaijan kan je met de boot de Caspian Sea oversteken naar Kazachstan. En dan wordt het weer makkelijk: sinds 2015 krijgen vrijwel alle EU burgers een visum voor 15 dagen aan de grens. Hoera! We hebben dan dus precies 15 dagen om dat enorme land over te steken naar Kyrgyzstan. Het land waar de EU mensjes weer even kunnen ademhalen: een 60 dagen visum on arrival. Heerlijk.

Maar voor het zover is bevinden we ons in de grootste nachtmerrie voor de burger die gewend is overal gewoon heen te kunnen gaan. Een gebied wat opeens wat lastiger over te steken is. The visas of hell.

Ik heb ondertussen zo’n tien keer naar de ambassade van Azerbaijan bezocht. Het fungeert een beetje als een nachtclub. Er staan altijd mensen te wachten – sowieso een uur lang. De deur gaat eens in de zoveel tijd open, laat een paar mensen binnen, en gaat dan weer dicht. Af en toe komt er iemand voordringen, die contacten heeft met de mensen binnenin. De maffia staat ook toe te kijken. Ze beloven je een visum voor de dubbele prijs, maar dan krijg je hem wel binnen een paar dagen. Ik vertrouw ze niet zo.

Als je eenmaal binnen komt wil de vriendelijke bewaker eerst een blik in je tas werpen, worden je paspoort gegevens opgeschreven en met zo’n metaal ding je om je lijf heen gezwaaid. Vooral veel schijnveiligheid, wat veel te lang duurt. Dan mag je doorlopen. Weer wachten. Ik wil graag een aanvraag indien. Oh dan kan alleen in de ochtend. Volgende dag weer terug. Hebben jullie geen goede informatie op de website? Nog tien dagen wachten. Is mijn visum er nu? Nee. Nog niet. Volgende dag weer terug. De bewaker kent me ondertussen al en probeert een praatje te maken terwijl ik wat in mezelf aan het hummen ben. Wat zing je mooi! Glimlach. Je komt uit Nederland toch? De ambassadeur komt met slecht nieuws. We gaan even tien dagen dicht. Oh, waarom? We hebben ons nieuwjaars feest. Duurt tien dagen, ja echt. Gelukkig nieuw jaar dan. Nog een keer erheen. De bewaker kijkt blij. Kom je nog een keer langs? Goh, wat leuk.

We zijn nu tien dagen verder en nog steeds geen visum. De lui in Baku zijn nog aan het after-partyen, dus wie weet, misschien morgen?

Het is fijn om even te klagen. Te zeuren over dit vreselijke bureaucratische gedoe. Ik praat met een Canadees meisje, eerder ontmoet in Turkije, die nu werkt aan de grens van Macedonie en Griekenland. Hoe is het daar? Vraag ik via Facebook. Verschrikkelijk, schrijft ze terug. Het wordt alleen maar erger. Regen, modder, natte tenten. Veel mensen staan vast. Ze hebben de grens dichtgegooid – alweer. Hele families die geen idee hebben waar ze heen moeten. Geen informatie, niemand die ze door wilt laten en een onzekere toekomst. Ze kunnen ook niet bepaald terug.

De ambassade van Azerbaijan is zo erg nog niet.

De mensen in Georgie vertellen me over het Schengen visum. Als je geen vast inkomen hebt is het onmogelijk te bemachtigen. Iedereen buiten de EU vertelt er soortgelijke verhalen over. Bankstatements, hotelboekingen laten zien, minimaal 100 euro per dag beschikbaar hebben.. en als je minder hebt krijg je ook minder dagen. Het maakt niet uit of je lift of fiets en in een tentje slaapt.

Vrijheid is niet afhankelijk van het geld wat je bezit, maar van het aantal landen wat je zonder veel problemen kan bezoeken. Geen wonder dat iedereen een EU paspoort wilt hebben.

Het is goed om dingen in perspectief te kunnen zetten. Ik ben heel dankbaar voor mijn paspoort. Voor waar ik geboren ben. De vrijheid die ik daarbij gekregen heb. Ik gun het iedereen. Laten we onze grenzen niet dichtgooien alsjeblieft. Besef eens hoe goed je het hebt. En dat je vanuit die omstandigheid alleen maar anderen het leven ook beter kan maken.

Comments

comments

6 Responses

  1. Mooi geschreven. Ik ben ook zeer blij met mijn paspoort. De Ghanese ambassade kan ook heel lastig doen (hier in NL), maar uiteindelijk krijg je je visum meestal wel. Andersom gaat het veel moeilijker, meestal wijzen ze een Ghanees die op een toeristenvisum naar Nederland wil kom de eerste keer af (gewoon, om ze af te laten schrikken).
    Jennifer heeft onlangs geplaatst…How is life?My Profile

  2. Jeetje wat een gedoe! Een vriend van mij heeft een vriendin uit Rusland, en dat is ook altijd een enorm gedoe wanneer ze bij elkaar op bezoek willen…
    Charlotte Bax heeft onlangs geplaatst…Create a consistent musical style for your game using stock samplesMy Profile

  3. Jeetje zegt inderdaad wat een gedoe! Bureaucratie ten top. Ik zou mijn haren uittrekken van frustratie denk ik haha :P Heel mooi dat je zo kunt relativeren, zo is het wel inderdaad. Mijn vriend moet ook een hele molen door als we op bezoek willen in Nederland. Al is voor Colombianen het Schengenvisum nu gelukkig afgeschaft. Zo frustrerend was dat, tijdrovend en kost ook nog eens een hoop geld. Ik hoop voor jou dat je snel je visum hebt!
    Sabine heeft onlangs geplaatst…Manizales: het mooie noordelijke deel van Zona CafeteraMy Profile

  4. Zo eens! Ons, in de schoot geworpen paspoort, biedt zo veel kansen die anderen bij voorbaat niet hebben. En dat wordt meestal als vanzelfsprekend aangenomen. Wat dat betreft leert reizen je zeker bescheidenheid.
    Succes, en veel plezier, met je mooie avontuur!
    Susan heeft onlangs geplaatst…Walk of Wisdom; Nijmegen – KranenburgMy Profile

  5. Op het moment dat je in zo’n situatie zit is het echt niet fijn, maar achteraf zijn dit wel reiservaringen die je bijblijven. En jullie gaan naar Kyrgyzstan, wow! Nu wordt ik erg enthousiast. Ik ga normaal niet snel terug naar landen waar ik al geweest ben (op India na), maar naar Kyrgyzstan zou ik morgen weer willen vertrekken. Zo mooi, zo vol avontuur en prachtige natuur! Maar straks eerst Iran, moet ook echt heel bijzonder zijn. Veel plezier op al jullie komende avonturen, travel safe!
    Yvonne van der Laan heeft onlangs geplaatst…Noorwegen Roadtrip met BabyMy Profile

    • Dankjewel Yvon! Leuk dat je zo enthousiast bent over Kyrgystan! Weet er zelf (nog) niet zo veel vanaf. :)

Leave a Reply

Deel mijn laaste blogpost - commentluv!